Zwangerschapsblog 1: Het begin

Zwangerschapsblog 1: Het begin

Op een vrijdagochtend, vlak voordat vriend Tjeerd naar zijn werk fietste, deed ik mijn vierde test. Drie keer eerder had ik een test gedaan zonder zwanger te zijn.

Bij de eerste twee tests was het eigenlijk onmogelijk dat ik zwanger zou zijn. Ik was destijds gewoon aan de pil en slikte die netjes elke dag. Maar bij de eerste test had ik een 'onverklaarbaar steekje' in mijn buik. Ik was er dus van overtuigd dat ik bij die beroemde 1 procent van de pilgebruiksters hoorde die, anticonceptie ten spijt, toch zwanger werd. De tweede keer was het een ‘aanhoudende, ongebruikelijke hoofdpijn’. Ik was twee keer niet zwanger, zo bleek.

Deze keer was ik ervan overtuigd dat ik zwanger was. Reden 1: ik was gestopt met de pil. Reden 2: mijn fietsconditie had zich in één week tijd beperkt tot de hoek van de straat. Zodra ik die hoek om fietste was er een onverklaarbaar hijgen en zelfs bij tijd en wijle een tong die neerwaarts uit mijn mond vloog en zich uitgeput ter aarde stortte. Ik dacht daarop maar één ding: zwanger!

Een halve week later werd deze gedachte versterkt op het feestje van vriendin Lonneke, toen net zes weken zwanger, die opsomde waar ze in haar prille zwangerschap zoal last van had. Kwaaltje 1: pijnlijke borsten. 'Aha', dacht ik stilletjes. Dagen daarvoor had ik ineens een steek in mijn linkerborst gevoeld. Dat gevoel was eventjes blijven hangen en daarna weer weggeëbd, maar had zich inmiddels verplaatst naar mijn rechterborst. "Eerst de ene borst, toen weer de andere en nu doen ze allebei pijn", zei Lonneke. Ik wist genoeg.

Mijn derde test deed ik de volgende ochtend. De uitslag was teleurstellend: slechts één streepje. Hoe was dat in vredesnaam mogelijk? Ik wist zéker dat ik zwanger was. Mijn wandelgang door de huiskamer ontpopte zich tot een soort dansje: stapjes, kijken, zitten; stapjes, kijken, zitten. Tot zich opeens, héél licht, een minuscuul blauw streepje aftekende in het nog lege vlak op de test. Een verraderlijk dun streepje. In de gebruiksaanwijzing van de test vond ik duidelijkheid: 'De test is in staat om vanaf de eerste dag dat de menstruatie moet beginnen een kleine hoeveelheid van het zwangerschapshormoon hCG aan te tonen.' Ik was een week te vroeg. Inmiddels ben ik 19 weken zwanger.

Op een vrijdagochtend, vlak voordat vriend Tjeerd naar zijn werk fietste, deed ik mijn vierde test. Drie keer eerder had ik een test gedaan zonder zwanger te zijn.

Bij de eerste twee tests was het eigenlijk onmogelijk dat ik zwanger zou zijn. Ik was destijds gewoon aan de pil en slikte die netjes elke dag. Maar bij de eerste test had ik een 'onverklaarbaar steekje' in mijn buik. Ik was er dus van overtuigd dat ik bij die beroemde 1 procent van de pilgebruiksters hoorde die, anticonceptie ten spijt, toch zwanger werd. De tweede keer was het een ‘aanhoudende, ongebruikelijke hoofdpijn’. Ik was twee keer niet zwanger, zo bleek.

Deze keer was ik ervan overtuigd dat ik zwanger was. Reden 1: ik was gestopt met de pil. Reden 2: mijn fietsconditie had zich in één week tijd beperkt tot de hoek van de straat. Zodra ik die hoek om fietste was er een onverklaarbaar hijgen en zelfs bij tijd en wijle een tong die neerwaarts uit mijn mond vloog en zich uitgeput ter aarde stortte. Ik dacht daarop maar één ding: zwanger!

Een halve week later werd deze gedachte versterkt op het feestje van vriendin Lonneke, toen net zes weken zwanger, die opsomde waar ze in haar prille zwangerschap zoal last van had. Kwaaltje 1: pijnlijke borsten. 'Aha', dacht ik stilletjes. Dagen daarvoor had ik ineens een steek in mijn linkerborst gevoeld. Dat gevoel was eventjes blijven hangen en daarna weer weggeëbd, maar had zich inmiddels verplaatst naar mijn rechterborst. "Eerst de ene borst, toen weer de andere en nu doen ze allebei pijn", zei Lonneke. Ik wist genoeg.

Mijn derde test deed ik de volgende ochtend. De uitslag was teleurstellend: slechts één streepje. Hoe was dat in vredesnaam mogelijk? Ik wist zéker dat ik zwanger was. Mijn wandelgang door de huiskamer ontpopte zich tot een soort dansje: stapjes, kijken, zitten; stapjes, kijken, zitten. Tot zich opeens, héél licht, een minuscuul blauw streepje aftekende in het nog lege vlak op de test. Een verraderlijk dun streepje. In de gebruiksaanwijzing van de test vond ik duidelijkheid: 'De test is in staat om vanaf de eerste dag dat de menstruatie moet beginnen een kleine hoeveelheid van het zwangerschapshormoon hCG aan te tonen.' Ik was een week te vroeg. Inmiddels ben ik 19 weken zwanger.