Jork: De Marathon

Jork: De Marathon

Jork(26) traint voor zijn derde marathon met het trainingsprogramma My Asics. Voor GezondheidsNet schrijft hij over zijn vorderingen.  Zondag 16 oktober. Het Olympisch Stadion. Om mij heen staan 9629 hardloop-collega's met dezelfde spanning. Niet zo gek natuurlijk, ook zij hebben maandenlang toegeleefd naar dit moment. Iedere loper heeft zijn eigen voorbereiding. Geconcentreerd kijken, lachen, plassen, voor je uit staren, rekken, nippen van wat water, veters strikken, vaseline op de juiste plaatsen smeren, nog een keer een slokje nemen, stopwatch aan, stopwatch uit, stopwatch aan, veters nog een keer strikken... Ik doe even hard mee. Ontlading dus wanneer het startschot eindelijk klinkt, als een kudde op hol geslagen stieren het stadion uit en het asfalt op.

De eerste vijf kilometer gaan vanzelf. Tijdens trainingen ervaarde ik nog wel eens opstartproblemen, zeker op zondagochtend, maar vandaag heb ik nergens last van. Wat wil je ook? Het is 12 graden, geen wind, zonnig en fanatieke supporters langs de weg. "Niet te veel energie verspillen door te snel te beginnen", denk ik nog, "Die ga ik 25 kilometer verderop nog nodig hebben".

Na 10 kilometer heb ik nog steeds nergens last van en mijn tussentijd is flink onder de tijd van 3 uur en 15 minuten waarop ik heb ingezet.  Na 13 kilometer is het tijd voor het eerste 'voedsel pakketje' in de vorm van een energie-gel. Eten voor de 'honger' die komt zeg maar. Het geeft na een kilometer al wat nieuwe energie, lekker.

Op het 25 kilometerpunt gaat het nog steeds heel goed. Als ik dit zo volhoud dan duik ik diep onder mijn streeftijd. Grappig eigenlijk hoe iedere loper rustig bezig is met zijn 'eigen' wedstrijd. Het lijkt alsof iedereen in zijn eigen wereld leeft. Op sommige momenten hoor je alleen het doffe gedreun van schoenen die het asfalt raken. Het maakt mij nog rustiger. Wat een euforisch gevoel...

Totdat ik na 32 kilometer ineens heel bewust merk dat het motortje langzaam uitgaat. De lopers om mij heen lijken plotseling sneller te gaan. Is dat de zogenaamde genadeklap? 5 kilometer geleden voelde ik me nog perfect, maar nu is al mijn energie weggestroomd.

"Volhouden Jork, nog maar 5 kilometer!" zeg ik tegen mezelf. Maar ik vraag eigenlijk vooral af waarom ik dit ook alweer doe. Ik krijg mijn lichaam niet zo ver om sneller te lopen. Uiteindelijk moet ik zelfs even gaan wandelen. Gelukkig brengt een oplettende toeschouwer mij weer bij de les: een bulderende stem probeert mij te overtuigen dat het een 'hard-loop-wedstrijd' is. Hij heeft gelijk! Ik pak mijn oude tempo weer op.

En dan opeens, uit het niets het 40 kilometer bord. Het einde is in zicht. De euforie die ik op 25 kilometer voelde beleef ik opnieuw. Een kilometer voor het einde krijg ik nog een laatste motivatie "boost" bij het zien van mijn vriendin en mijn vader die opeens langs de kant opduiken om me aan te moedigen. Toch gek dat die duizenden mensen langs het parcours je amper opvallen, maar dat bekenden er op een of andere manier toch uit springen. Bij het zien van het stadion zet ik voor de laatste keer aan. Met een sprint het stadion door en dan is het zover... De finish!

Het is me gelukt: de marathon in 3 uur en 15 minuten. Een enorm voldaan gevoel maakt zich van me meester. Een slokje water, wat stukjes sinaasappel. Zo goed heeft me dat niet vaak gesmaakt. Mijn benen lopen direct vol met spierpijn. Vlak voor de finish kon ik er 'met gemak' nog een sprint uittrekken. Nu kan ik geen extra stap meer zetten. Ik voel spieren waarvan ik niet wist dat ze er zaten. Lekker!

Nu, twee dagen later, heb ik alleen nog de spierpijn. Het gevoel alsof er een marathon over me heen is gelopen. Vier maanden ergens naar toe geleefd en dan is het klaar. Even een weekje met de benen omhoog. Maar niet voor lang... Het volgende doel is er: in april loop ik de marathon in 3 uur en 10 minuten.

Zondag 16 oktober. Het Olympisch Stadion. Om mij heen staan 9629 hardloop-collega's met dezelfde spanning. Niet zo gek natuurlijk, ook zij hebben maandenlang toegeleefd naar dit moment. Iedere loper heeft zijn eigen voorbereiding. Geconcentreerd kijken, lachen, plassen, voor je uit staren, rekken, nippen van wat water, veters strikken, vaseline op de juiste plaatsen smeren, nog een keer een slokje nemen, stopwatch aan, stopwatch uit, stopwatch aan, veters nog een keer strikken... Ik doe even hard mee. Ontlading dus wanneer het startschot eindelijk klinkt, als een kudde op hol geslagen stieren het stadion uit en het asfalt op.

De eerste vijf kilometer gaan vanzelf. Tijdens trainingen ervaarde ik nog wel eens opstartproblemen, zeker op zondagochtend, maar vandaag heb ik nergens last van. Wat wil je ook? Het is 12 graden, geen wind, zonnig en fanatieke supporters langs de weg. "Niet te veel energie verspillen door te snel te beginnen", denk ik nog, "Die ga ik 25 kilometer verderop nog nodig hebben".

Na 10 kilometer heb ik nog steeds nergens last van en mijn tussentijd is flink onder de tijd van 3 uur en 15 minuten waarop ik heb ingezet.  Na 13 kilometer is het tijd voor het eerste 'voedsel pakketje' in de vorm van een energie-gel. Eten voor de 'honger' die komt zeg maar. Het geeft na een kilometer al wat nieuwe energie, lekker.

Op het 25 kilometerpunt gaat het nog steeds heel goed. Als ik dit zo volhoud dan duik ik diep onder mijn streeftijd. Grappig eigenlijk hoe iedere loper rustig bezig is met zijn 'eigen' wedstrijd. Het lijkt alsof iedereen in zijn eigen wereld leeft. Op sommige momenten hoor je alleen het doffe gedreun van schoenen die het asfalt raken. Het maakt mij nog rustiger. Wat een euforisch gevoel...

Totdat ik na 32 kilometer ineens heel bewust merk dat het motortje langzaam uitgaat. De lopers om mij heen lijken plotseling sneller te gaan. Is dat de zogenaamde genadeklap? 5 kilometer geleden voelde ik me nog perfect, maar nu is al mijn energie weggestroomd.

"Volhouden Jork, nog maar 5 kilometer!" zeg ik tegen mezelf. Maar ik vraag eigenlijk vooral af waarom ik dit ook alweer doe. Ik krijg mijn lichaam niet zo ver om sneller te lopen. Uiteindelijk moet ik zelfs even gaan wandelen. Gelukkig brengt een oplettende toeschouwer mij weer bij de les: een bulderende stem probeert mij te overtuigen dat het een 'hard-loop-wedstrijd' is. Hij heeft gelijk! Ik pak mijn oude tempo weer op.

En dan opeens, uit het niets het 40 kilometer bord. Het einde is in zicht. De euforie die ik op 25 kilometer voelde beleef ik opnieuw. Een kilometer voor het einde krijg ik nog een laatste motivatie "boost" bij het zien van mijn vriendin en mijn vader die opeens langs de kant opduiken om me aan te moedigen. Toch gek dat die duizenden mensen langs het parcours je amper opvallen, maar dat bekenden er op een of andere manier toch uit springen. Bij het zien van het stadion zet ik voor de laatste keer aan. Met een sprint het stadion door en dan is het zover... De finish!

Het is me gelukt: de marathon in 3 uur en 15 minuten. Een enorm voldaan gevoel maakt zich van me meester. Een slokje water, wat stukjes sinaasappel. Zo goed heeft me dat niet vaak gesmaakt. Mijn benen lopen direct vol met spierpijn. Vlak voor de finish kon ik er 'met gemak' nog een sprint uittrekken. Nu kan ik geen extra stap meer zetten. Ik voel spieren waarvan ik niet wist dat ze er zaten. Lekker!

Nu, twee dagen later, heb ik alleen nog de spierpijn. Het gevoel alsof er een marathon over me heen is gelopen. Vier maanden ergens naar toe geleefd en dan is het klaar. Even een weekje met de benen omhoog. Maar niet voor lang... Het volgende doel is er: in april loop ik de marathon in 3 uur en 10 minuten.