This artcile went ahead and made my day.

Ab fab my gooldy man.

Dat heet nou liefdesverdriet. Simpelweg heb je nu twee keuzes, of het aan je laten blijven knagen, verdriet en angst voeden of goed de deur dichtknallen en jezelf proberen (misschien beter niet 'proberen' want je denk ik geen keus hebt) af te leiden en weer toekomst in je leven te maken. In het begin is het zwaar, later gaat dat beter. Een actieve vakantie waar je andere mensen ontmoet laat je alles veel beter in perspectief zien. Als laatste, je kunt niet altijd krijgen in je leven wat je wil!

Ruim een half jaar zeer close (vriendschappelijk)omgegaan met een ,12 jaar, getrouwde collega.Daardoor kunnen ervaren dat zijn huwelijk geen huwelijk meer was.Na ruim een half jaar in een relatie met hem beland.Een zeer heftige close relatie, alles deden we samen op het werk en vrijdag t/m maandag verbleef hij bij mij. Spullen alles lagen bij mij.Zijn vrouw,thais, die hij onderhoud had in het begin niet echt problemen dat hij wel eens niet thuis sliep maar toen het duidelijk was dat hij echt een relatie met iemand was aangegaan heeft zij mij op vele manieren het leven zuur gemaakt.Ik heb daar veel last van gehad maarnooit echt gereageerd. hij wist ervan en gaf aan dat ik mij er niets van aan moest trekken. begin dit jaar (we waren inmiddles 2 jaar samen) heb ik aangegeven dat dit niet meer zo kon, ik kapot ging van ellende en zei hem dat ik wilde dat hij nu ging scheiden zodat we samen verder konden. Toen zijn de problemen nog erger geworden. Wegduwen trekken etc van zijn kant....als ik metaal al niet leeggezogen was door die vrouw gebeurde het nu wel.Op het werk is het nu zo dat hij doet voorkomen dat hij mij niet meer wilde en dat ik hem niet met rust liet. Heel frustreren daar hij mij tijdens het weekend goed liet weten hoe ik hem wel mistte, via mail en sms. Ik vind het allemaal heel erg moeilijk daar ik heel erg van deze man ben gaan houden. 15 jaar ben ik alleen geweest, dus niet zomaar met hem in een relatie gestapt. Voor mij is het erg moeilijk omdat ik niet zo snel iemand toelaat daar ik niet gekwetst wil worden en bang ben om mensen te verliezen. ik heb totaal geen familie meer. Nudat ik hem dus 2,5 jaar zo close in mijn leven heb gehad voel ik mij nu extra eenzaam. Wij hadden een band, een band die ik enorm mis daar ik geen familie heb. Ik moet eerlijk zeggen dat ik soms heel angstig ben. (ik ben 45 jaar)
Wat ik ook zo erg vind is dat hij mij vollegdig negeerd, we werken bij een groot Ministerie ,kunnen elkaar tegen komen. Wat ik heel erg vind. Hij heeft een nieuw functie, is bang deze te verliezen. Zijn leidingeggvende heeft gezien dta wij spannningen hadden. hem er op aangesproken, heeft hij gezegd dat hij al lang niets met mij wil en dat ik hem niet met rust laat. Ik vind dit heelerg daar het verhaal wel anders ligt. Maar ik kan hem wel begrijpen. maar voel me zeer bedrogen. daar ik heel veel heb moeten stellen door zijn huwelijk, alles geslikt heb omdat hij mij echt heel erg heeft doen laten overkomen dat ik het best was wat hem was overkomen. emotionele situatie van hem gekend heb omdat hij niet terug naar huis wilde. Ik ben intussen 2 maten dunner, zit onder de uitslag, mentaal stuk en nu word ik volledig genegeerd. heb niets meer van hem gehoord.Wie kan ik dan nog vetrouwen ndat ik hem als goede vriend een half jaar goed heb leren kennen voordta wij wat kregen?